تو می دانی خانه ام کجاست؟

استاندارد

حنجره ام از شکستن فریادهایِ ساکت – به گِل نشسته

 

قلبم از خجلتِ تپیدن نام تو به سوگ آمده

 

و من پیش پیش جایم را

در جهنم رزرو کرده ام

 

تو هنوز در اولین چراغ قرمز مانده ای؟

مگر نمی دانی؟

این چراغ هرگز سبز نخواهد شد!

 

کوچه به کوچه

غریبگی به دوستی

به ایزه

به عشق

به سکوت

به نفرت

به عشق

به مرگ

را به دنبال سایه ات

بی تاب، تب تب کنان

دویدم

 

نرو!

فریاد می شکند

 

سرخ و سفیدم می کند اما

این دستان خالی

این چهره چرک پوشالی

 

و اکنون خسته

کنار جوی حیرت

به گلیم پاره ام زل زده ام

 

تو راست می گفتی

این قصه پر غصه

پایانی ندارد

 

چنگال های شایدها، اگرها…

تکه تکه ام می کند

مثل گلیم های جامانده ام

در کنار تکیه گاه حسرت

 

من تسلیم!

 

فقط

یک سوال:

«تو می دانی خانه ام کجاست؟»

 

لیالی

Advertisements

یک پاسخ »

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s