خودکشی مجازی یک ملغمه

استاندارد

 

من قریب دو سال بیشتر است که یک وب لاگ حرفه ایی دارم، و وب لاگ دومم که روزانه نویسیم است را سه ماهه دارم. یک وب سایت هم اداره می کنم و وب سایت حرفه ای دیگرم در حال اضافه شدن به این مجموعه می باشد. صادقانه بگم بارها به دنبال این خود کشی مجازی بوده ام. حقیقتا انسان از زندگی کاری و حرفه ای خود اگرارتباط مستقیم با اینترنت نداشته باشد، می افتد. تولید محتوا و پاسخ دهی به افراد یک کار تیمیست. اگر شما به تنهایی ان را انجام دهید زمان زیادی را می گیرد. در نتیجه شما می توانید با مشکلات متعددی از قبیل کاهش در آمد حقیقی، کاهش ارتباطات خانوادگی در دنیای حقیقی، کمبود تحرک فیزیکی و … مواجه بشید.

از سویی دیگر ارتباطاتی که در دنیای مجازی برقرار می شود خود مقوله ای قابل توجه می باشد. به نظر من همه ما می نویسیم تا با دیگران، درونمان را عاطفی، علمی، سیاسی و … سهیم بشویم. تاثیر بگذاریم و تاثیر بگیریم. خوب گاهی این ارتباط به دلایلی خدشه دار می شود که تاثیر منفی بر ما می گذارد. برای مثال، من در وب لاگ دیگرم مشاوره حرفه ای به صورت مجانی می دهم، گاهی شده بعد از کلی زحمت بی چشم داشت، پاسخی نا بجا و یا بدگویی از خود در جایی دیگر می خوانم که مرا دل سرد می کند و می گم اصلا ول کنم این دیوانگی را؛ اما باز مقاومت می کنم.

گاه افراد می نویسند تا دیده بشوند و نیازهای عاطفی خود را برطرف کنند و اگر جایگاه خود را در این دنیای مجازی خشن نیابند دلسرد می شوند.

و در نهایت انسان خواسته ها و نیازهای نامحدود و امکانات محدودی دارد، که با الویت بندی صحیح قادر به پاسخگویی به بعضی از نیازها خواهد بود. همانطور که می دانید، اولویتها همراه با سن، شرایط روحی، روانی، مادی، خانوادگی و … تغییر خواهد کرد. پس شاید یک خود کشی مجازی، یک تولد حقیقی را در بر گیرد.

در حال حاضر، من خود به فکر تعطیلی این وب لاگ و تمرکز بر روی کار حرفه ایم در کنار وبلاگ و دو وب سایت دیگرم هستم. در نتیجه حرکت شهردار فتحی اصلا برایم عجیب نمی باشد.

لیالی

پ.ن. این نوشته پاسخیست به دوست ارجمند آقای صادق، پیرو خودکشی مجازی شهردار فتحی.

Advertisements

یک پاسخ »

  1. دلایل قانع‌کننده‌ای‌ست. اما حرف من این است که وقتی روابط شما در جامعه‌ای، هر چند مجازی، فراتر از روابط عادی می‌رود و به حد روابط دوستانه می‌رسد، این‌که بدون خبر بگذارید و بروید و به دیگرانی که به حضور شما اهمیت می‌دهند، بی محلی کنید، رفتار مناسبی نیست. 🙂
    مسلماً همه ما نیازهایی داریم که شاید با حضور در دنیای مجازی نتوانیم به آن‌ها پاسخ دهیم.اما بعضی از ملاحضات را هم باید در نظر داشته باشیم تا با تصمیمات فردی ما، دیگران هم راحت‌تر کنار بیایند.

    • من گمان کردم شما صحبتتون حالت کلی دارد. اما به نظر صحبتتون در مورد افراد قدیمی در فضای مجازی می باشد. در هر حال، شما صحیح می فرمایید، من هم به شخصه شیوه شما را می پسندم. اما متوجه هستم که برخی نسبت به خداحافظی و چنین اموری بی نهایت حساس هستند، و ترجیح می دهند ول کنند و بروند. هر چند من این را موجب دلخوری والبته بی احترامی به اطرافیان می دانم. اما آن را به عنوان یک تفاوت شخصیتی می پذیرم.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s