بایگانی ماهانه: اوت 2011

سکوت

استاندارد

بلند می شم

سرم را تکان می دم!

«آخ! صدا! صدااااا! صدااااااااا»

تا کی؟

دستم مور موره

سرم سنگین

قلبم تند تند می تپه

صدا ها کی تموم می شه؟

اومدم توی اتاق خواب!

وقتی که اون نباشه

«آخ! نه! بذار باشه! من صدا رو تحمل می کنم!»

پنجره را باز کردم. نسیم عصر تابستان خورد به صورتم.

آخرین صدای دلنشین کی بود؟ صدای سکوت شهر؟!

«نه! اون که مال قدیماس!»

خودم را انداختم رو صندلی و روی میز آرایشی خم شدم. به سیاهی زیر چشمم توی آینه نگاه کردم.

از برخورد بدنم با میز، شیشه عطر افتاد روی زمین. از صداش از جا پریدم.

«پدرسگ!»

صدای اون بود! آخرین صدای دلنشین.

البته! اگر حرف می زد!

صدای انفجار و جیغ فیلم آمد.

در را با لگد پا بستم.

«اما من می شنیدمش!»

عطر را از زمین بر داشتم. جلوی بینیم گرفتم. یک نفس عمیق کشیدم.

بوی خوش کشیده شد توی بینیم. پخش شد توی سینوسام.

چند لحظه نفسم را توی ریه هایم حبس کردم.

«آره! من صدای سکوتش را می شنیدم!»

مگه یه مرده متحرک هم صدا داره؟

صدای باد لای شاخه های درخت شنیده می شد. لرزش دستم کمتر شد.

نفسمو بیرون دادم، چشمانم را بستم . و نفس دوم را عمیقتر کشیدم.

اگر به میزان سکوت مردم دنیا نگاه کنی، می فهمی.

» صدای سکوت از همه صداها بلندتره!»

سرم سبکتر شد.

تصویرش تو صفحه سیاه پشت پلکام نقش بست.

 

لیالی،

تابستان ۹۰

 

Advertisements